یه پرستار استرالیایی بزرگ‌ترین حسرت‌های آدم‌های در حال مرگ رو جمع کرده و پنج حسرت رو که بین بیشتر آدم‌ها مشترک بوده منتشرکرده:

اولین حسرت: کاش جرات‌اش رو داشتم اون جوری زندگی می‌کردم که می‌خواستم٬ نه اون جوری که دیگران ازم توقع داشتن!

حسرت دوم: کاش این قدر سخت کار نمی‌کردم!

حسرت سوم: کاش شجاعت‌اش رو داشتم که احساسات‌ام رو به صدای بلند بگم!

حسرت چهارم: کاش رابطه‌هام رو با دوستام حفظ می‌کردم!

حسرت پنجم: کاش شادتر می‌بودم..

 

همممم..

انگار رسمه که همیشه بعدِ از دست دادن زندگی تازه یادمون میاد چطوری باید می زیستیم...

کاش اینهمه نا " خوش " ای هامون به یه دردی می خورد.. یه تغییری ایجاد می کرد...

 

وقتی فک می کنم نسل های آینده در مورد ما چیا خواهند گفت یه جوری میشم...

(البته اونا هم نوادگان خود ما هستن.. بهتر از ما نخواهند بود .. )